Maar nu zijn we dus al een aantal maanden verder en EINDELIJK is het me met veel geduld gelukt dat Alex niet meer bang is en het ook echt leuk vindt om zijn kooi uit te komen. Want ja, meneer klimt nu zelf zijn kooi uit.
En ineens lijkt hij echt zo veeeel op papa Caspian. Hij is weer precies het ventje waar ik verliefd op werd bij Sanne. Een heerlijk lieve, rustige (nouja op de bankt een racemonster
) knuffel. Ik ben dus blij heb ik doorgezet en werd mijn geduld toch nog beloond. 
Hier dus eindelijk weer eens wat foto's wat mijn mooie ventje. Ze zijn wel gemaakt met de telefoon dus geen geweldige kwaliteit en meneer had een out-of-bed look, dus hij heeft een beetje een punkie kapsel.
Eerst een filmpje; Wat ben ik trots op mijn ventje.
Ik ben blij met mijn ventje.
